 |
|
Oneindige communicatie: De dark-side van het poldermodel Felix Janssens, 18-03-2007 Gepubliceerd in: Étapes: 142 Maart 2007, Pyramid éditions, Paris Het gras is altijd groener aan de andere kant. Telkens weer hoor ik Franse ontwerpers de Nederlandse ontwerppraktijk idealiseren. Ja, het is waar dat Nederland een rijke traditie in het ontwerpen heeft. Maar de canon rust zo zwaar op ons dat het nieuwe ontwikkelingen meer in de weg zit dan dat het een zinvol kader verschaft. De huidige situatie van ontwerpen in Nederland is niet overeenkomstig het cliché-beeld dat er bij jullie van bestaat. Dutch Design blijkt in elk geval een ijzersterk exportprodukt. Maar de plekken die van oudsher symbool staan voor de rijke ontwerptraditie herkennen dat zelf nog maar nauwelijks of komen niet veel verder dan nationalistische clichés. Toch zegt Pierre Bernard: "Ja, wij hebben een paar mooie bloemen, maar jullie een hele tuin." Dit essay gaat over wij en jullie, of wij jullie aan het worden zijn, en wie wij zijn. Uw jalourse blik begint ook wel misvormt te raken. Ons nationaal orakel Johan Cruijff beweert zowat wekelijks in voetbalanalyses dat "elk voordeel een nadeel hebt". Hij doelt daarmee op de wet van de remmende voorsprong, die zeker opgaat voor Dutch Design. Nederland is veranderd en heeft in de politieke moord op Pim Fortuyn z'n maatschappelijke onschuld verloren. Aan de nieuwe maatschappelijke constellatie heeft de ontwerppraktijk zich nog maar amper aangepast. De voorsprong leeft voort als een geschiedenisboek, maar wat zijn beloftevolle voorbeelden van herinvestering? En moeten we die dan zien als voorbeelden van een Nederlandse praktijk? Wanneer er in Frankrijk een georganiseerde en in de cultuurpolitiek verankerde ontwerppraktijk ontbreekt, wat kunnen wij daarin van jullie leren? Wat is jullie nadeel, dat voor ons een voordeel kan zijn? lees meer > |
|
de Public Club
, 15-11-2006 (*see below what The Public Club is about) In recent years public services have developed into a market-player. Public services such as the media, energy, health care, social welfare and cultural institutions have become increasingly detached from the ideal of the common good. The policies relating to the various spheres of public life are no longer oriented towards their original reason for being. They have become increasingly concerned with the ideals of the market –characterized by a growing obsession with efficiency and a return-on-investment. In this new context, whereby strategies from the market are being put into place within the public domain, citizens become consumers – they are addressed as consumers and increasingly respond as consumers. Collective memory, the sharing of history and place, and all others characteristics of a well functioning society, seem now to be out of step with the mission statements of these Quangos (1) and other executives of the public domain. lees meer > |
