In het laatste nummer van METROPOLIS M staat een aantal artikelen over design. Lovenswaardig, want er wordt niet heel veel geschreven over design. Maar ook verwarrend, omdat ze bij elkaar een nogal een eenzijdig beeld van ontwerpen geven, met een nadruk op formalistisch ontwerp. In het ene artikel wordt dit bekritiseerd, in het andere juist weer gewaardeerd. Deze schijnbare tegenstellingen vullen elkaar eerder aan dan dat ze elkaar als friendly enemies bevechten. (1)
Ontwerpproductie, -kritiek, -reflectie en -beleid opereren in dezelfde richting. Zij treden op in het gezamenlijke project, zoals beschreven in False Flat en bekritiseerd door Domeniek Ruyters. Maar vervolgens doet METROPOLIS M precies dat: alles scharen onder een noemer. Wat moeten wij hieruit opmaken? Dat METROPOLIS M - zonder dat het er erg in heeft - fungeert als doorgeefluik voor een agenda die het zelf tracht te ontrafelen?

By Timo de Rijk with Felix Janssens
published in
YEARBOOK DUTCH DESIGN 03/04
Vivid and Premsela Dutch Design Foundation
pub. Episode, Rotterdam 2004

(FJ:)You are asking me about the contrast between Experimental Jetset and Mevis + Van Deursen, like it existed between Wim Crouwel and Jan van Toorn. In don't think such a contrast exists, and definitely not the way it existed at that time. In my opinion those two designers are on the same side, Experimental Jetset also represents artistic authorship. For a start, consider the differences between then and now and you will notice that contemporary design practically has, despite its alleged pragmatism and its claim of objectivity, a retro character. The contrast between Jan van Toorn and Wim Crouwel does not exist today the way it used to, in the sense of objective pragmatism versus politically committed modernism. Personally, I see the contrast more in the author as opposed to the pragmatic designer. Authorship is not an issue for me. Authorship is not so much a subject, it is something that is obvious. As a designer you are involved in every project and you play a role, in organizing, directing or eventually creating it. To try and maintain a neutral and objective position as a designer is perhaps not hypocritical, but it certainly is fake objectivity, in which you seem to define yourself outside the designing process. Nothing could often be further from the truth. You are in charge of every objectifying manoeuvre yourself. Your mission as a designer is having an agenda of your own. Of course you can be pragmatic, most agencies are, but I don't find that interesting. It is uninteresting in the same way that engineering is uninteresting. No agenda, just responding to the question.

In het ontwerpen ben ik altijd op zoek geweest naar het ontwerpen als betekenisgever, de laatste tijd plaats ik daar steeds meer vraagtekens bij.
Aan de hand van 4 punten beschrijf ik een inzicht rondom een veranderend ontwerpen.
1 waardering voor chaos en experiment
2 het counter beeld
3 tegenwoordigheid ipv vertegenwoordiging
4 democratisering van design

1. Waardering voor CHAOS en EXPERIMENT

Waardering en begrip voor chaos, complexiteit, tijdelijkheid, wanorde, context en connectiviteit betekent het onderkennen van urbane processen en globalisering, zoals een veranderend begrip van natie, nieuw gebruik van de openbare ruimte, de controle en conditionering van de media. Dit heeft zijn weerslag op iedere vorm van reflexief en conceptmatig ontwerpen.
De chaotische werkelijkheid en bijbehorende contradicties dienen omarmd te worden vanuit een intellectueel en innoverend perspectief om zo op een open en betekenisvolle manier te ontwerpen.

Grafisch ontwerpen als culturele praktijk bied een grote vrijplaats zolang inhoud gezien wordt als experimenteel in plaats van een hoeveelheid informatie.

Conference paper
Transakzio Denbora: The Timing of transaction
Summit of Donostia/San Sebastian
organized by Arteleku and Consonni

Discussing design matters in San Sebastian. What design? Which San Sebastian?
The office for Tele(communication), Historicity & Mobility is a design network
based in Rotterdam. We thought we were creating public identity programmes for cultural manifestations and local policies. Soon questions about identity and different notions of public became points of investigation in the projects. How can we think of one identity? Is it still valid to think in terms of identities? Who is the public? And why do we think these people are
interested in our (the policymakers’, the designers’) ideas.

Een publicatie van het Sober Denken Genootschap.
Het betoog is ontstaan uit een aantal gesprekken tussen Felix Janssens en Mark Schalken; januari 1993.


INLEIDING

Wij, de grafisch ontwerpers van Nederland, hebben het nog nooit zo goed gehad. Waar anders is de vormgeving zo divers en zo vernieuwend? Het Dutch Design is beroemd tot ver over de landsgrenzen. 'De Amerikanen beschouwen ons als de absolute top', zo constateert Ootje Oxenaar in de Volkskrant, 'daarna komt er lange tijd niets'. Misschien gaat het zo goed omdat er weinig wordt nagedacht. Wat is de zin van die almaar aanzwellende beeldenstroom? Wat zit er achter die almaar vernieuwende vormentaal? Weten wurgt, Nederlandse ontwerpers ontwerpen. Daarna komt er lange tijd niets. Als analfabeet kun je altijd nog grafisch ontwerper worden. Het zonnige beeld is slechts schijn. Kijk je naar de werkelijke ontwikkelingen, dan gaat het ronduit slecht met het grafisch ontwerpen in Nederland. Het moet anders.