Dat de wereld meer en meer zo georganiseerd raakt is waar. Maar het is mij veel te makkelijk om dat als een onomkeerbaar gegeven te beschouwen. in Argentinië denken burgers daar heel anders over. En in Italië waar gratis telefoonabbonomenten verstrekt worden aan diegene die het zich niet kunnen veroorloven, worden gesprekken onvwijwillig onderbroken met reclameboodschappen. (waar zij vervolgens nauwelijks op in kunnen gaan gezien hun beperkte economische situatie). enzovoort.

Dat "the only way out" politiek bedrijven is, is wat simpel. Ontwerpen en media ZIJN politiek - maar met andere middelen. Zodra de media globaliseren (zie Harry Potter of het multi-localism van "Ja Zuster Nee Zuster"

uitgebracht door WarnerBrothers) keert het succes zich ook tegen zich. Wij herkennen ons niet meer in deze grootschalige voorgekookte verhalen en beelden, net zo min als de stemmers op LPF zich herkenden in het establishment. Die culturele Jihad is wat mij betreft het begin van het terugwinnen of herdefiniëren van het publieke domein.
Een deel van design zal entertainment zijn (popcultuur) maar een ander deel voelt zich veel meer verbonden aan uitwisseling en democratie. En daarom is een heruitvinding van het publieke domein noodzakelijk en onvermijdelijk. Het publieke domein moet niet de commercie willen imiteren (Felix Rottenberg en Mathijs van Nieuwkerk die met NOVA heimelijk verlangde naar het succes van Barend & Van Dorp). Sterker nog: gezien de marginalisering van het publieke domein is zij meer en meer in staat (en verplicht) om experimenten toe te laten. Het publieke domein is - parallel aan de commerciële en gesegregeerde domienen - de "proeftuin" van samenleving.