Stilstaan is sowieso niet meer toegestaan, dan gaan we maar nadenken.
Wat dat betreft ben ik ook kritisch over de celebrering van flow. Overal
worden we in beweging gehouden. Mentaal, maar ook fysiek. De publieke
ruimte wordt ontdaan van alles wat maar kan hechten. Zij het grafitti, samenscholingen of informeel ruimtegebruik.

Als de publieke ruimte - mediaal of fysiek - een cultuurdrager wilt
zijn, dan moet ze ook in staat willen zijn iets te dragen en ruimte willen bieden voor het onvoorziene.
In plaats van het idee dat de stad, de publieke ruimte een platform voor
expressie kan zijn is het verworden tot een probleem. restrictief beleid (bv. uitbanning van wilplakken) heeft er toe geleid dat het een Tefallaag is waar niks aan hecht en constant stroomt. Wie stilstaat is verdacht.
In dat verband herinner ik mij een leuke controverse over Paul McCarty's
Kabouter/Kerstman-sculptuur en het Pim Fortuyn-monument. Het eerste werd
onmiddelijk in de sfeer van hygiëne en beledigiend getrokken, terwijl het
andere buiten elke discussie wordt gehouden. Het ene was/is een bijdrage aan
een publieke ruimte en debat (en mog niet) het andere werd zonder overleg geplaatst.

Iets anders is - terugkomend op de aanleiding van discussie - is het
gebrek aan vertrouwen in onze cultuur.
We exporteren Architectuur en Design maar hebben buitenlandse
ontwerpers, regisseurs en museumdirecteuren nodig om richting te geven
aan onze "eigen" cultuur. Ik pleit zeker niet voor isolationisme maar wel voor
het feit dat we kennelijk te weinig vertrouwen hebben in onze eigen
capaciteit.
Ik dacht dat een cultureel minderwaardigheidscomplex alleen maar Rotterdam's was maar blijkt een nationaal fenomeen te zijn....